Herenkleding van niks

“Het spijt me erg,” zei de Bijl, “maar dit nieuwe herenpak zit me niet lekker. Dat ding past me voor geen meter.”

“Dat begrijp ik,” zei Kolenmeyer. “Maar daar kan ik echt niet veel aan doen.”

Hij keek de Bijl onderzoekend aan door het kleine brilletje op zijn neus en rammelde met zijn sleutels. “Je begrijpt toch zeker wel dat wij erg gelimiteerd zijn in ons assortiment, en”— hij aarzelde even, “dat had u toch kunnen weten toen u hier binnenstapte.”

De Bijl zuchtte en keek naar zijn pak. “Maar dit ding zit zo verschrikkelijk strak. Het belemmert me echt in mijn vrijheid. Hebben jullie geen schapje waaruit ik een ander model kan kiezen? Ik begrijp dat het moeilijk is om hier de juiste herenkleding te vinden, maar er zijn toch zeker wel grenzen?”

Kolenmeyer schudde zijn hoofd. “Nee, zo’n schapje hebben we hier niet.” Hij stond op en kwam van achter zijn afgebladderde, kleurloze toonbank vandaan en staarde nadenkend naar de Bijl. “Misschien zit de riem wat te strak,” zei hij tenslotte goedmoedig. “Ik zal eens kijken of ik de gesp wat losser kan maken. Dat wil nog wel eens wonderen doen.”

Hij liep naar de Bijl en frunnikte wat met de gesp.

“En?” vroeg hij toen hij klaar was met de verstelwerkzaamheden. “Zit de kleding nu wat beter?”

De Bijl gromde binnensmonds en sprak toonloos: “Voor goede herenkleding ben ik bij jullie aan het verkeerde adres. Wat een mens wel niet moet doorstaan in deze tijd.”
“Het spijt me,” zei Kolenmeyer, “maar meer kan ik echt niet voor u doen.”

De Bijl stond op van zijn stoel en knikte. “We zullen het er mee moeten doen.”
Kolenmeyer vroeg luchtig en quasi geïnteresseerd: “Hoe lang gaat het duren voor u weer echte herenkleding kunt dragen?”

De Bijl trok zijn schouders op. Er gleed een bittere uitdrukking over zijn gezicht toen hij zei: “Dat weet u toch? Ik moet nog tien jaar brommen, waarvan nog zeker een jaar in dit dwangbuis. Breng me maar terug naar mijn cel.”

Kolenmeyer knikte. “Da’s goed Bijl. Loop maar achter me aan.”

Terwijl Kolenmeyer zijn sleutel in het beveiligingshek stak, schudde de Bijl met zijn hoofd en zuchtte hij diep. “Mens, mens mens. Wat een tijden. Als ik geweten had wat ik bij jullie te dragen zou krijgen, dan had ik het… anders gedaan.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *